Het was een kwestie van tijd!

Zo trouwe luisteraars en kijkbuiskinders, daar is ie dan!

Het is al weer een hele tijd geleden fat ik jullie iets heb laten weten over het leven hier. Ik ben eigenlijk een hele saai jongen en had niet zo heel veel te melden. Daarom heb ik al mijn gebeurtenissen opgespaard tot nu. En is er speciaal voor jullie trouwe fans dus super de luxe uitgave van “HET IS EEN KWESTIE VAN TIJD”. In deze uitgave beginnen we met de meest recente gebeurtenissen, want zoals vele van jullie heb ik lichte verschijnselen van de ziekte Korsakoff! (Sommige namen zullen in dit verhaal worden gecensureerd ivm privacy redenen).

Pizza’s en Bier:

Gister ligt gelukkig nog fresh in het geheugen dus daar beginnen we dan maar. Aangezien ik in de laatste weken van mijn verblijf hier zit heb ik een ander werk gekregen. Ik ben nu een heuse receptionist. Heel cool natuurlijk achter zo’n computertje een beetje msn’en, hyven en spam-mailtjes lezen van een of andere vakantie reis naar Lloret de Mar, maar natuurlijk doodsaai. Dus om wat leven in die saaie boel te gooien kwamen ik en Richi C. (een botonen, iemand die de koffers naar de kamer brengt) om maar is bier te gaan drinken tijdens het werk. Helaas werkte ik tot zes uur en tot die tijd zijn de directeur etc. nog aanwezig, besloten we dat ik om een uurtje of negen terug zou komen. Om negen uur stond ik dan ook paraat. Botonens Richi C. en Jonny “mooiboy” Bravo (Typische Spaanse mooiboy die ze wenkbrauwen epileert etc. a.k.a. brendans voorbeeld) waren aan het werk. Al snel kwamen we tot de conclusie dat bij bier pizza hoort, dus gewapend met een paar euro’s en een adres van een vage pizzaria ging deze padvinder op pad. Na een kleine twintig minuten was ik weer terug en kon het feest beginnen. Na de nodige biertjes en pizza te hebben genuttigd ging ik voldaan naar huis. Zo doen ze dat hier in Spanje, onder werktijd bier drinken en pizza eten. Over pizza gesproken dat is hier zo’n beetje overlevingsbenodigheid nummer 1! Zelfs met oud en nieuw en kerst waren we gedwongen om pizza te halen. Dat brengt me bij het volgende, de feestdagen!

Feestdagen onder een palmboom:

Beste raar hoor om hier met twintig graden te zitten terwijl het in Nederland sneeuwt en koud en guur is. (Misschien kunnen de trouwe Feyenoord supporters me hier op aanvullen?) Ik snap dan ook niet waarom al die mensen hier de feestdagen komen vieren. Want er is geen kut aan! Niet dat het niet gezellig is, maar het hele sfeertje mist.

Als het met oud en nieuw 25 graden is, is dat toch raar. Maar ja oud en nieuw is oud en nieuw en dan moet er gezopen worden. Dus Rico en ik hadden ons rond een uurtje of elf maar omgekleed en ons richting het strand begeven. Daar stonden Sidney en Joris al samen met een groepje Duitse dames (Ja Bren jij zou het hier geweldig vinden) op ons te wachten. Na op het strand tussen een aantal Engelse plaats te hebben genomen was het aftellen. En om klokslag twaalf vlogen de kurken de lucht in. Met een fles Champagne in de hand kijken naar vuurwerk, en dat alles onder een palmboom is toch wel leuk om een keertje te doen. Nadat het vuurwerk afgelopen was en de flessen Champagne leeg, gingen Rico en ik ffies terug naar het Hotel. Na onze collega’s allemaal een gelukkig Nieuwjaar te hebben gewenst kwam de bar in zicht. En aangezien mijn verdiensten tijdens mijn periode bij de bar, werd het al gauw en all-you-can-drink-verhaal. Na een uurtje onze collega’s te hebben verveeld was het tijd om verder te gaan. Helaas had de drank zijn eerst slachtoffer al geëist. Rico was inmiddels al ter aarde gestort en klom maar lekker onder de wol. Dus was ik op me eentje aangewezen. Na weer herenigt te zijn met Sidney en Joris konden we verder. Na eerst ff naar het Hotel van Sidney te zijn geweest was het toch dit om maar is te gaan stappen. Inmiddels was Sidney ook slachtoffer inmiddels was Sidney ook slachtoffer geworden van de Champagne en het feit dat er hier op 1 Januari gewoon gewerkt word. Wat inhield dat Joris en ik samen met nog een aantal van Villa Tacoro er alleen voor stonden. Na nog een paar uurtje gefeest te hebben had de drank aardig wat slachtoffers gemaakt. Wat inhield dat Joris en Ik nog maar met ze tweeën de straten onveilig konden maken. En ongezien Joris en ik ook de straf van het vele drinken begonnen te ondervinden was het tijd om te eten. En waar kan je nog eten om 6 uur s morgens? Veronicas, dus hup in de taxi en richting het Engelse uitgaansparadijs. Toch best lekker zo een kebabie 6 uur in de morgen. Na nog ff een afzakkertje gedaan te hebben in een of andere vage discotheek, was het tijd om naar bed te gaan, want ook ik moest gewoon weer werken.

Maar niet alleen oud en nieuw moest hier gevierd worden ook met kerst zaten we hier. En ik was niet echt van plan om dit te vieren tot ik een telefoontje van een zekere S. de vries. Hij en J. Knoppert hielden zich op bij een tent genaamd Hooters. Kennen jullie vast wel, zo’n nep Amerikaanse tent waar zogenaamde lekker wijven rondlopen in iets te korte broekjes. Als die nou nog knappe dames waren, was er misschien nog iets leuks aan, maar niet als zo’n meisje der gezicht eerst met make up moet plamuren. En fin, aangezien ik toch de middag vrij had zag ik er geen kwaad in. Na samen met Rico op weg te zijn gegaan naar eerder genoemde tent, kwamen we daar zo’n 10 minuten later aan om onze kompanen te ontmoeten. Maar aangezien Hooters nog al een dure tent is en wij studenten niet veel geld hebben, wist ik nog wel een goed tentje. Midden op het stand staat namelijk een surfersbar waar men voor 1 euro een biertje kan krijgen en voor 2 hele euro’s zelfs een mojito. En dan gaat het snel, na zo’n vier uur daar te hebben gezeten werd het toch wel tijd om te gaan eten. En wat is in dit soort situaties reddingsmiddel nummer 1? Juist PIZZA.

Met de nodig biertjes op kwamen die kleine jochies weer in ons naar boven. Dus wat doe je als je in een straat loopt met allemaal hotels? Heel goed, je gaat proberen het buffet van een hotel proberen te plunderen en dat gaat als volgt. Je loopt met ze vieren dronken een hotel in en gaat op zoek naar het restaurant. Als je dan ook nog is het hotel in loopt waar klasgenoten in loopt wordt het helemaal leuk. In onze zoektocht naar het restaurant kwamen we langs het entertainment. En met veel heimwee naar Nederland pakt een zekere N. D. de microfoon en begint nummers van volksheld Andre Hazes te vertolken, helaas werd dit niet gewaardeerd door de zanger noch het publiek, heel jammer allemaal. Maar ja het werd maar weer is tijd om verder te gaan. En op de uitweg vonden we eindelijk het restaurant, al werden onze pogingen om iets te eten niet echt gewaardeerd, dus besloten we maar om te gaan. Na nog een aantal hotels te hebben geprobeerd, zonder succes, besloten we maar om een restaurant te gaan zoeken. En die vonden we. Na een heerlijke pizza te hebben gegeten kregen we de rekening gepresenteerd, en aangezien we geen zin hadden om deze te betalen was het pan om te gaan “DINE-AND-DITCHEN” oftewel em te peren zonder te betalen. Maarja dit werkt alleen als iedereen mee gaat. Eenmaal buiten het restaurant bleek dat Rico miste. De brave hendrick had alles betaald. Nog bedankt Rico!!

Spaanse personeelsfeestjes:

Feesten te over hier in Tenerife. De personeelsfeesten van Ome Pietje zijn niet te overtreffen, maar die van hier komt toch aardig in de buurt. In Nederland zit er vaak nog wel iets achter zo’n personeelsfeest, teambuilding en dat soort ongein. Nee hoor, in Spanje nemen we een zaal, een zooitje eten en een hele heleboel drank. De avond begon wel met een prijsuitreiking voor werknemer van het jaar en een heleboel Spaans slap geziek voor ik natuurlijk geen zin in had. Dus lekker twee uur later aankomen en net op tijd zijn om te eten. Dus snel aan tafel, want lekker eten komt in dit Hotel zelden voor. Tijdens het eten werd er allemaal nog maar bier geserveerd. Net of we daar moeite mee hebben? Na een bodem gelegd te hebben voor wat komen ging waren we klaar voor wat ging komen. Hup tafels aan de kant, lichten uit, muziek aan, een BAR OPEN. Oftewel drinken wat je wilt van Havana 7 tot Malibu tot Jonny de Wandelaar! Erg gezellig feest dat wel. Het is toch altijd leuk als je je baas lam op een tafel ziet staan dansen, iets wat je in Nederland niet al te veel ziet. Tegen een uurtje of 4 was zo’n beetje iedereen wel afgetaaid, maar ja echt mannen gaan pas na Sesam Straat naar bed, de ochtend herhaling! Gelukkig voor ons is er dan ook een discotheek boven het naast het hotel, waar iedereen nog ffies los kon gaan, maar ja alles leuk en aardig, maar het gaat toch wel iets te ver wanneer je je chef in ze blote bast met ze stropdas slingerend op de bar ziet dansen. Rare jongens die Spanjaarden.

De Rocky van de lage landen:

Zoals sommige van jullie ben ik een bokscarrière begonnen op dit mooie eiland. Na veel getraind te hebben was het dan eindelijk zover. Op 18 December j.l. mocht ik dan eindelijk aantreden voor een wedstrijd. Tegenstander: De reus uit het noorden, aardig jongen hoor, maar wel 130 kilo schoon aan de haak. Voorafgaande aan de wedstrijd natuurlijk hard getraind hoe je zo iets aanpakt, maarja eenmaal in de ring is het toch wel iets anders. Voor de wedstrijd reisde ik samen met trainer en aanhang richting het Noorden. Daar aan gekomen beginnen de zenuwen pas echt te knagen. Een uurtje wachten in zo’n kleedkamer, daar wordt je wel gek. Na een uurtje was het dan eindelijk mijn buurt. De ring in en gaan. Makkelijker gezegd dan gedaan. Het was toch best zwaar, maar de eerste en tweede ronden kwam ik toch aardig door. Daarna werd het zwaar en kreeg een paar stevige tikken. 130 kilo voor je harses is niet echt lekker. En in de derde ronden was het over met de pret, de scheidsrechter vond dat ik genoeg had en stopte het gevecht. Jammer allemaal aangezien ik nog maar 20 seconden moest, maar ja toch een gekke ervaring die ik heb mee mogen maken. Na te hebben gewacht op het geld (ja hier verdien je gewoon zwaar geld om je in elkaar te laten meppen) gingen we weer terug richten het warme zuiden. Onder weg nog ff wat gegeten met het hele team en lekker naar bed.

Familie bezoek/ de walvis-fluisteraar:

Ongeveer halverwege mijn stage kreeg ik bezoek van me nichtje uit Limburg. Ze kwam hier toevallig op vakantie toen ik hier was, dus spraken we af om wat te gaan doen. Na eerst wat telefonisch contact spraken we af op een van de stranden die dit eiland rijk is. Aangezien ik al een paar dagen geen zon had geconsumeerd werd dat maar weer is tijd. Dus zonnebrand op me kop en gaan met die banaan. Nu een flink middag zon was ik het wel een beetje zat en ik naar huis. Daarvoor eerst nog ff een excursie boeken en wel walvissen kijken, en aangezien jullie in me vorige blog hebben gelezen ben ik nogal een held met grote zeedier.

Na gedoucht te hebben en al het zand van me af was, me netjes gekleed. Want familie uit Limburg zie je niet zoveel, en al helemaal niet me oom die ik al jaren niet meer gesproken had. Dus zijn we uit eten gegaan. In pizzaria nummer 1 hier in Tenerife: Bianco. Na gezellig wat te hebben gegeten snel naar huis gegaan, want de vorige morgen moest ik weer vroeg op want we moesten nog walvis-fluisteren. Dus om 8 uur op en richting de haven. Best leuk zo’n excursie. Een beetje in de zon liggen en verder slapen en als er een walvis te zien is, iedereen helemaal gek zien worden. Na de excursie nog ff genieten van een beetje zon. Omdat me nicht en oom weer terug naar Nederland moesten de volgende dag en ik weer moest werken nog ff wat gedronken bij stamkroeg CAFE OLE en afscheid genomen. Al met al leuk dat er toch nog een beetje familie langs is gekomen!

Nou Trouwe fans dit was het dan! Ik heb zo’n beetje de grote lijnen verteld van wat ik heb meegemaakt hier op dit eiland. Bedankt voor het lezen van mijn belevingen. Ook bedankt aan iedereen die mijn verblijf hier heft gemaakt zoals het is. Het was een mooie tijd en heb mooie dingen hier mee gemaakt. Helaas aan alles komt een einde, tot vrijdag

Till The Day We Die

(L)